... legt
't uit...

" De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) is een wet die ervoor zorgt dat mensen een beroep kunnen doen op ondersteuning als ze niet helemaal vanzelf mee kunnen draaien met de maatschappij waarvan ze deel uitmaken. Omdat ze bijvoorbeeld niet meer zelf ergens naar toe kunnen of hun eigen huis niet schoon kunnen houden.

Als Wmo adviseur* spreek ik mensen die de trap niet meer op en af kunnen, kinderen die een rolstoel nodig hebben of een driewielfiets om mee naar school te gaan, mensen die iemand nodig hebben om ze te helpen hun dag te starten en mensen die eerst alles zelf konden en nu wat dingen zijn verleerd en nog veel meer...

We hebben deze wet bedacht omdat we het met zijn allen belangrijk vinden dat iedereen kan blijven meedoen en niemand zit te verpieteren. We willen graag dat iedereen een zinvol leven kan leiden en we weten dat dat nu eenmaal niet altijd zomaar lukt.

Om te zorgen dat alles een beetje eerlijk verdeeld wordt hebben we afspraken gemaakt over wie wanneer wat precies kan krijgen. Net zoals we afspraken maken over aan welke kant van de weg we rijden enzo. Zo staan ook de afspraken over maatschappelijke ondersteuning in een wet. Die wet heet 'de Wmo'.

De wet is eigenlijk gewoon het handvat. Met die wet in je hand ga je kijken wat er nodig is. Of beter nog: die wet gebruik je om te regelen dat wat er nodig is ook geregeld kan worden. Veel mensen vinden wetten beperkend. Ik vind ze wel handig.

De wet is landelijk geregeld, maar gemeenten moeten de wet zelf uitvoeren. Als mensen problemen hebben, die ze niet zelf kunnen oplossen en waarvoor ze ook niet bij familie of de buren kunnen aankloppen, dan kunnen ze dus 'de gemeente' bellen. Meestal is daar een speciaal telefoonnummer voor. En dan komt er iemand om te van de Wmo... en dat kan ik dan zijn. "

Sandra - de Wmo adviseur